Święta Jadwiga Andegaweńska 

ur. 18 lutego 1374 roku

Na żądanie możnowładców polskich przybyła do Polski i 16 października 1384 roku w wieku 10 lat została koronowana na króla Polski. Mimo młodego wieku zdawała sobie sprawę, że odtąd losy tego kraju leżą w jej rękach. W myśl obowiązującego wówczas prawa brakowało jej dwóch lat do pełnoletności, więc w jej imieniu władzę sprawowali panowie małopolscy. Z woli polskich panów zerwała narzeczeństwo z Wilhelmem Habsburgiem, doprowadzając do zawarcia unii z Litwą w Krewie w 1385 roku w celu umocnienia obu krajów zagrożonych stale ekspansją Krzyżaków. Na mocy umowy wielki książę litewski- Władysław Jagiełło wraz z całą Litwą- przyjęli chrześcijaństwo, by poślubić Jadwigę i samemu koronować się na króla. Zajmowała się działalnością charytatywną, swój osobisty majątek przekazała na odnowienie Akademii Krakowskiej. Zmarła 17 lipca 1399 roku po urodzeniu córki Elżbiety, Bonifacji. 

Ludzie pamiętający dobroć i niezwykłość królowej, przychodzili do Katedry, by w modlitwie podziękować Bogu za dar jej życia. Wierzyli też w jej świętość i prosili o wstawiennictwo w swoich sprawach. Liczne wota przy jej grobie świadczą o tym, że jej orędownictwo był skuteczne. W niedługim czasie po śmierci, rozpoczęto starania o beatyfikację, ale liczne problemy sprawiły, że wyniesienie jej na ołtarze stało się możliwe dopiero w XX w.
Beatyfikował, a potem, 8 czerwca 1997 r. na krakowskich Błoniach, kanonizował ją Jan Paweł II.

Świętą Jadwigę wspominamy właśnie 8 czerwca. 

ROZBUDOWANA HISTORIA ŚWIĘTEJ JADWIGI 

Czego uczy nas święta Jadwiga ?

DBANIA O RELACJĘ Z BOGIEM

Królowa Jadwiga bardzo troszczyła się o swoją relację z Jezusem i chciała przybliżyć Go także swoim bliskim i poddanym. Wiele się modliła, praktykowała umartwienia. Zadbała też o rozpowszechnienie Słowa Bożego, fundując tłumaczenie Pisma Świętego i pism ojców kościoła dla Katedry Wawelskiej. Pragnęła, by nieustannie chwalono tam Pana psalmami, więc ustanowiła specjalne kolegium szesnastu psałterzystów, którzy wielbili Boga dniem i nocą. By wzmocnić fundamenty wiary w Królestwie Polskim, zapisała swój majątek na rzecz odnowienia i rozbudowy podupadłej Akademii Krakowskiej. Wyprosiła u papieża pozwolenie na otwarcie Wydziału Teologicznego, co znacznie przyspieszyło ewangelizację na całym obszarze ogromnego królestwa ziem polskich, litewskich i ruskich. 

ODKRYWANIA SWOJEGO POWOŁANIA RAZEM Z JEZUSEM

Kiedy okazało się, że jedynym wyjściem z trudnej, politycznej sytuacji jest unia polsko-litewska, a tym samym jej ślub z wielkim księciem litewskim Władysławem Jagiełłą, długo modliła się pod krzyżem w wawelskiej katedrze, by podjąć właściwą decyzję. Źródła historyczne podają, że gdy tak trwała na modlitwie - sam Jezus przemówił do niej z krzyża. "CZYŃ, CO WIDZISZ" -  dzięki czemu zrozumiała, że od jej szczęścia osobistego (małżeństwo z ukochanym Wilhelmem, z którym znała się od lat) ważniejszy jest chrzest Litwy.

APOSTOLSTWA I SŁUŻBY DRUGIEMU CZŁOWIEKOWI

Przyczyniła się do krzewienia wiary na Litwie. W tym celu zorganizowała specjalne kolegium przy Uniwersytecie w Pradze, w którym kształcili się przyszli litewscy księża. Było w niej to “coś”, czym jednała sobie ludzi. Pogodziła skłóconych ze sobą Jagiellonów (problemy dynastyczne na Litwie). Znała się na polityce i osobiście spotykała się z przywódcami wrogich państw, by pertraktować i uzgadniać warunki pokoju. Prócz troski o politykę, bardzo leżało jej na sercu dobro poddanych: ufundowała liczne szpitale i kościoły.

HOMILIA JANA PAWŁA II PODCZAS KANONIZACJI BŁ. JADWIGI KRÓLOWEJ

KRAKÓW BŁONIA, 08.06.1997R. 

TEKST